آب است

آب است, از تماشاى طبيعت و نكَاه به تاريخ جواهرسازى شكل كَرفته؛ از جايى ميان فرم هاى نخستين، مواد خام، و چیزهايى كه در طبيعت آرام آرام ساخته مى شوند. در آثار اين برند، نقره بيش از آنكه پنهان شود، ردِ دست و ساختن را نكَه مى دارد. فرم ها كامل و صيقلى به نظر نمى رسند؛ انكَار هنوز چيزى در انها در حال رشد است. طبيعت هم اينجا مستقيم تقليد نمى شود. بيشتر به شكل يك حس مى آيد! در بافت، در رنگ، در انحناى يك حجم، يا در چيزى كه شايد نام مشخصى نداشته باشد، اما آشناست.

لیلا پارتیا

در ستایش لطافت خاک، حافظه‌ی فشرده‌ی جهان است. این مجموعه تلاشی نیست برای بازنمایی طبیعت؛ تلاشی است برای به یاد آوردن چیزی که زیر لایه‌های سرعت، مصرف و فراموشی دفن شده است. گل‌ها در این آثار تنها نمی‌شکفند؛ بلکه ردّی از خود به جا می‌گذارند.